دو کلمه حرف حساب

دو کلمه حرف حساب

یادم نیست کجا!
ولی جایی نوشته بود:
«‏اگر دنیا سه چیز نداشت
کاملاً بی‌ارزش بود.
کتاب، موسیقی و فوتبال!»

این سه، همۀ زندگی من است.

پیشنهادهای یک بنده‌ی نگارنده

۷۹ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «خاطره نگاری» ثبت شده است

نگاهم از توپ جدا نمی‌شد. می‌خواستم هرچه در توان دارم بگذارم و توپ را به سمت در حیاط شوت کنم. فکر می‌کردم هرچه از توپ فاصله داشته باشم قدرتم بیشتر خواهد شد. تا جایی که می‌شد عقب رفتم. نفسی عمیق کشیدم و شروع به دویدن کردم. پای چپم را ستون کردم و با نوک پای راست شوت زدم. احساس کردم نیرویم چند برابر شده. گل زده بودم. صدای فریاد خوشحالی وحید در گوشم بود. صدای برخورد توپ با در و جیغ‌های مادر که از پله‌های خانه پایین می‌دوید هم. 

خانۀ پدربزرگ یکی از آن خانه‌های قدیمی شهر بود. از همان خانه‌هایی که در هر اتاقش یک خانواده زندگی می‌کردند؛ و  ایوانش مکانی بود تا زن‌های خانه قالی ببافتند؛ و حیاطش به قدری بزرگ بود که بچه‌ها مجبور نباشند برای بازی از خانه خارج شوند. جملۀ معروفی است که می‌گوید اگر می‌خواهید چند پسربچه را خوشحال کنید یک توپ فوتبال به آنها بدهید. پدربزرگ البته با این جمله چندان موافق نبود. اعتقاد داشت فوتبال فقط هدر دادن وقت است. اینکه مرحوم پدربزرگ دلش به حال وقت ما می‌سوخت که هدر می‌رود و یا درخت گردوی توی باغچه هیچ‌وقت نفهمیدم. البته وقتی به شیشه‌ها و توپی که به عمد سمت درخت گردو شوت می‌زدیم فکر می‌کنم، صحنه قدری برایم واضح‌تر می‌شود. به هرحال، وقت‌هایی که پدربزرگ خانه نبود و به مغازه نجاری‌اش می‌رفت، فوتبال بخش جدانشدنی سرگرمی‌هایمان بود. وحید، تنها هم‌بازی دوران کودکی‌ام بود که به فوتبال علاقه داشت. گاهی حامد هم به جمع دونفرۀ ما اضافه می‌شد. این علاقه به قدری بود که در هر فرصتی و با هرچیزی که می‌شد فوتبال بازی می‌کردیم. از توپ‌های جورابی گرفته تا بطری‌های پلاستیک تا مدادتراش و پاک‌کن! از اولین روز هفته تا پنجشنبه به همین شکل می‌گذشت. روزهای جمعه‌ اما جمع‌مان جمع‌تر بود و تعداد هم‌بازی‌ها بیشتر. محمد، مجتبی و مصطفی، سه نفری بودند که سر و کله‌شان اغلب روزهای جمعه پیدا می‌شد. چند سالی از ما بزرگتر بودند و کمتر ما به جمعشان راه پیدا می‌کردیم. آن روزها کارتون فوتبالیست‌ها هم جمعه‌ها پخش می‌شد. به همین خاطر بازی روزهای جمعه شور و حال دیگری داشت. به محض خروج پدربزرگ از خانه، هر کدام از ما در نقش یکی از شخصیت‌های کارتون فرو می‌رفتیم و جو خاصی بر حیاط خانۀ پدربزرگ حاکم می‌شد. حیاط به قدری بزرگ بود که بتواند حکم یک زمین فوتبال را داشته باشد. کافی بود در حیاط را یکی از دروازه‌ها در نظر بگیریم و دروازۀ دوم هم می‌شد فاصلۀ دیوار تا ستونی آهنی بود که چند متر آن طرف‌تر قرار داشت. محدودۀ باغچه که سمت چپ حیاط بود و پله‌های خانه هم منطقۀ ممنوعه و به اصطلاح اوت بود. تنها تفاوتی که زمین فوتبال ما با زمین‌های دیگر داشت چمن نبودنش بود. که آن هم مشکل به خصوصی به شمار نمی‌آمد.   

 آن روز هم جمعه بود و به محض اینکه پدربزرگ از خانه بیرون رفت بساط فوتبال را پهن کردیم. هرکس نقشی برای خودش انتخاب کرد و چون من صاحب توپ بودم، نقش کاپیتان سوباسا که همیشه سرش دعوا بود به من رسید. من، وحید و محمد در یک تیم بودیم و مجتبی و مصطفی در تیم رو به رو. بازی شروع شد و بعد از یکی دو ساعت دویدن و بالا و پایین پریدن، داور فرضی سوت پایان را به صدا در آورد، و به این خاطر که نتیجه مساوی بود. یا شاید دلمان می‌خواست که مساوی باشد، کار به ضربات پنالتی کشید. نتیجۀ بازی در ضربات پنالتی هم مساوی دنبال می‌شد و هیچ کدام از دو تیم موفق به باز کردن قفل دروازۀ حریف نشده بودند. فقط مصطفی مانده بود و من. مصطفی پشت توپ ایستاد و آخرین پنالتی تیمشان را به بیرون از حیاط خانه شوت زد تا همۀ امیدها به من باشد. اگر توپ گل می‌شد تیم ما برندۀ مسابقه بود. توپ را از دست مجتبی گرفتم و آن را روی نقطه‌ای که برای زدن پنالتی مشخص شده بود کاشتم. فکر کردم هرچقدر از توپ فاصله داشته باشم قدرت شوتم بیشتر خواهد شد. به همین دلیل توپ روی نقطۀ پنالتی کاشده شده بود و من چسبیده به دیوار انتهایی حیاط ایستاده بودم. مجتبی روی پله‌ها نشسته بود. وحید به دیوار تکیه داده بود و محمد در سمت چپ من، با کمی فاصله از توپ ایستاده بود. نگاهی به مصطفی که داخل دروازه قرار داشت انداختم و چشمم را به توپ دوختم. نفسی عمیق کشیدم و شروع به دویدن کردم. پای چپم را کنار توپ بر روی زمین گذاشتم و با نوک پای راست توپ را شوت کردم. صدای فریادهای وحید و صدای در که انگار سنگ بزرگی به آن کوبیده باشند در گوشم پیچید. و بعد صدای مادرم که جیغ‌کشان از ایوان خانه به سمت حیاط می‌دوید. توپ گل شده بود. من گل زده بودم. تیم ما برنده شده بود. من اما درازکش روی روی زمین افتاده بودم. سر و صورتم غرق خون بود. محمد که گویا امیدی به گل زدن من نداشت، در آخرین لحظه به یاد صحنه‌ای که توپ را آقای تارو و کاپیتان سوباسا به صورت هم‌زمان به سمت دروازۀ واکاشی زوما شوت می‌کنند افتاده بود و تصمیم گرفته بود این ایدۀ مسخره را عملی کند.

#سخن‌سرا-تمرین چهارم

۱۷ نظر موافقین ۱۳ مخالفین ۰ ۱۳ تیر ۹۷ ، ۱۳:۰۰
آقاگل ‌‌

شصت‌وهشت نه سال تولدم که تعداد کتاب‌هاییه که توی کتابخونه‌ داره خاک می‌خوره. خاک می‌خوره و من تا به امروز نخوندمشون. امروز صبح بود که پس از حدود سه ماه تصمیم گرفتم اتاقم رو مرتب کنم و دستی به سر و گوش کتابخونه بکشم. و خب بعد از گردگیری اتاق و کتابخونه نظرم به عنوان‌هایی جلب شد که تا امروز خیلی وقتا ساده از کنارشون گذشته بودم. بعضی از عنوانا اصلاً کتاب‌های معروفی نیستن و بعضیا هم کتابای من نیستن. ولی خب اینا اهمیتی نداره. چیزی که اهمیت داره اینه که بدونی شصت‌وهشت انتخاب متنوع توی کتابخونه‌ات هست که تاحالا سراغشون نرفتی. این شد که رفتم سراغ قلم و دفتر و همۀ شصت‌وهشت عنوان کتاب رو فهرست کردم تا به مرور زمان بخونمشون. پیشنهاد می‌کنم به بهانۀ تابستونم که شده این روزا سری به کتاباتون بزنید و عنوان‌های نخونده‌ای که دارید رو فهرست کنید. ممکنه شانس باهاتون یار باشه و  مثل من عنوان‌های جالبی این وسط به چشمتون بیاد. 

و خب نمی‌دونم در طول تابستون چقدر فرصت کتاب‌ خوندن دارم؛ و نمی‌دونم چند عنوان از این تعداد پرشمار کم میشه. ولی تلاشم رو می‌کنم تا این شمارنده رو هر روز به صفر نزدیک‌تر کنم.

حرف که زیاده. ولی فعلاً تا همینجا کافیه. انتهای پست هم اختصاص میدم به ایده‌آل‌ترین حالت اتاق و کتابخونه‌ام. 


تلفیق سنت و مدرنتیه و فضایی پیرمردپسندانه


کتابخونه و نقاشی‌های امیرحسین

۲۵ نظر موافقین ۷ مخالفین ۰ ۰۷ تیر ۹۷ ، ۲۱:۵۸
آقاگل ‌‌

سر زدن به یکی از دوستان قدیمی و همچنین بازدید از کتاب‌فروشی آقای کریمی، یکی دیگر از لحظات لذّت‌بخش تهران‌گردی اردیبهشت ماه بود. اگر روزی روزگاری به‌دنبال کتابی بودید و نمی‌دانستید آن را باید کجا پیدا کنید سری به کتابخانۀ گلشن‌ راز بزنید. در میدان انقلاب، بازارچۀ کتاب. کتابخانه‌ای با بوی خوش‌ کاغذهای کاهی.

۳۶ نظر موافقین ۱۱ مخالفین ۱ ۲۱ ارديبهشت ۹۷ ، ۱۹:۳۶
آقاگل ‌‌

همان‌طور که استحضار دارید و احتمالاً ملاحظه فرموده‌اید، روز پنجشنبه یعنی سیزدهم اردیبهشت ماه سال یک‌هزاروسی‌صدونودوهفت هجری‌شمسی، دوستان وبلاگ‌نویس رادیویی در سی‌ویکمین نمایشگاه کتاب تهران دور هم جمع شده و فضای نمایشگاه را با قدوم خود متبرک کردند. گرچه تا به این لحظه دکترسین و حریر شرح این دیدار را به تفضیل نوشته‌اند، بد ندیدم که من هم از زاویه دید خودم به این دیدار رادیویی بپردازم. با این تفاوت که دوستان از ابتدا به انتهای دیدار را شرح دادند و من قصد دارم از انتها به ابتدای سفر بروم.دلیلش هم این است که هرچه از ابتدا به انتهای سفر نزدیک شدم از شیرینی‌اش کاسته شد و به لحظات دوری و تلخش نزدیک‌تر شدیم و من دوست ندارم باز همین مسیر را طی کنم. ترجیح می‌دهم از تلخی‌هایش شروع کنم و بعد به شیرین‌ترین لحظاتش برسم. و اما سفرنامه: 

ساعت شش تا هفت شب

تقریباً اطمینان دارم از جمع حاضر آخرین نفری که نمایشگاه را ترک کرد ما بودیم. ما یعنی من به همراه یکی از همشهریان عزیز و خاله‌ی گرامی. درواقع همه چیز در ایستگاه انقلاب به پایان رسید و پس از جدایی همایون(همان همشهری مورد اشاره) این ما دو نفر بودیم که از انقلاب به آزادی رسیدیم. اما قبل از اینکه از انقلاب به آزادی برسیم چه اتفاقاتی افتاد؟

ساعت پنج تا شش عصر

سُلوچ(که تلفظ درست اسمش سُلوچ است و نه سَلوچ)، تقریبا ساعت پنج یا شش عصر بود که از جمع سه‌نفره‌ی بالا جدا شد. از همان لحظه‌ای که رفت جای خالی سلوچ را شدیداً حس می‌کردم. و دروغ چرا دوست داشتم دیر به قطار برسد و رفتنش لااقل بیست و چهارساعت به تأخیر بیفتد! همین‌قدر ناعادلانه. و وقتی دوباره تماس گرفت و گفت بلیتش را کنسل کرده و فردا هم به نمایشگاه خواهد آمد عمیقاً خوشحال شدم. 

ساعت چهار تا پنج عصر

اینکه چرا ساعت‌ دقیق اتفاقات را یادم نمی‌آید به خاطر این است که ما پیرمردها با ساعت خودمان کار می‌کنیم و شما نوجوان‌های وطنی با ساعتی که هی عقب‌وجلو می‌رود! نه. قبول دارم دلیل مسخره‌ای بود. راستش دیدار دوستان آنقدر دلنشین بود که در مدتی که با آن‌ها بودم زمان از دستم فرار کرده بود و این زمان‌ها را به‌طور تقریبی و فقط برای اینکه توالی اتفاقات در ذهنم شکل بگیرد مشخص می‌کنم. بگذریم. داشتم از نمایشگاه می‌گفتم. راستش هرچه لحظات وصال شیرین است،  لحظات وداع و خداحافظی تلخ و دوست‌نداشتنی است. اگر همین‌طور به عقب بازگردیم، این‌جا همه چیز با خداحافظی بانوچه شروع شد. پیش از آن حریر، شاهزاده شب، پرنده سفید و دکترسین هم از جمع جدا شده بودند. تلخی این لحظات دوست‌نداشتنی را تنها شیرینی قطاب‌های علی از بین می‌برد و به همین خاطر هم بود که هر بار جایی برای خداحافظی از بچه‌ها متوقف می‌شدیم قبل از انجام مراسم خداحافظی سرکی به قطاب‌های علی می‌زدم. حال که دارم لحظات فراق را مرور می‌کنم امیدوارم روزی باز به وصال این دوستان برسم و تلخی این وداع را به خاطر شیرینی وصال مجدد از یاد ببرم.

ساعت دو تا چهار

بزرگترین اتفاقی که بین ساعت دو تا چهار افتاد ابتدا رسیدن یاسمین بود و بعد رسیدن علی. اول از یاسمین بگویم که درست مثل تصوراتم دخترکی خوش‌خنده و البته مهربان بود. و البته شوق عکاسی چنان در وجودش فوران می‌کرد که در لحظه از جمع جدا می‌شد و دوباره باز می‌گشت. چندین و چند عکس هم از ما انداخته بود؛ که دستش درد نکند. از سلوچ هم بگویم. علی نوجوانی از یزد که مدت‌ها بود مشتاق دیدارش بودم و اگر اکانت‌های دیلیت شده‌اش را از کانالم حذف نکرده بودم درحال حاضر اعضایش بیش از 200 تا بود! به اتفاق سایر دوستان در فضای نمایشگاه قدم می‌زدیم و کتاب‌ها را می‌دیدیم. علی از شیرینی کتاب‌هایی که خوانده بود می‌گفت و ما از شیرینی سوغاتی‌هایش لذت می‌بردیم. یاسمین هم از ما و دیگران عکس می‌گرفت. نشرچشمه یکی از مکان‌هایی بود که دوست داشتم برودم. ولی ازدحام جمعیت باعث منصرف شدنمان شد. و ترجیح دادیم این چندساعت آخر را کنار دوستان باشیم تا اینکه وسط جمعیت حاضر له شویم! صحبت‌های علی با آن لهجه خاص یزدی‌اش که برخلاف من هیچ‌وقت نخواست مخفیش کند، قدم زدن کنار دیگر دوستان و عکس‌هایی که یاسمین گاه و بیگاه می‌انداخت؛ لذت خاصی داشت. راستش خیالم جمع بود که فردا هم هستم و نیازی نبود که دنبال لیست کتاب‌هایم بگردم. ولی بانوچه با عجله زیاد سعی در خرید چند کتاب داشت. و فکر می‌کنم با راهنمایی‌های علی و حریر تا حدودی به هدفش رسید.

ساعت دوازده تا دو

خاله می‌گفت تصور من از وبلاگ‌نویس‌ها آدم‌هایی ساکت و کم صحبت بود. آدم‌هایی که مثل خودت ترجیح می‌دهند از پشت صفرویک‌ها با دیگران ارتباط برقرار کنند. انتظار داشتم ده دقیقه‌ای را کنار هم بنشینید و وقتی حوصله‌تان سر رفت یکی یکی جدا شوید و بروید. ولی خب ما ثابت کردیم حرف خاله آنچنان هم صحیح نیست. نشستن روی چمن‌ها و صحبت کردن از هر دری نشان داد وبلاگ‌نویس‌ها اگر از فاصله‌های صدها کیلومتری از همدیگر نیز آمده باشند باز نقاط اشتراک بسیاری دارند. آنقدر که بنشینند و ساعت‌ها بدون اینکه گذر زمان را حس کنند حرف بزنند و حرف بزنند و حرف بزنند. وقتی گفتم دلم می‌خواهد به این آخر هفته تافت بزنم. به خاطر همین لحظاتش بود.

 ضمن اینکه توصیه می‌کنم در این مکان‌ها یا ساندویچ نخورید یا اگر می‌خواهید ساندویچ بخورید لااقل نروید و شیوه درست کردنش را نبینید! راستش هنوز هم حس می‌کنم تکه‌هایی  از ساندویچ فوق در سیستم گوارشی بدنم در حال چرخش است. و راهشان را گم کرده‌اند. و مهم‌تر اینکه زیر درخت توت ننشینید.

ساعت ده تا دوازده

اگر می‌خواستم توالی اتفاقات را از ابتدا پی بگیرم احتمالاً خیلی زودتر از آنچه که باید به این دو ساعت می‌رسیدیم. شرح این دو ساعت را از زبان حریر و دکترسین قبلاً شنیده‌اید(درواقع خوانده‌اید). تقریباً ساعت ده بود که تازه متوجه شدیم که بانوچه با اسنپ به سمت نمایشگاه آمده و نه مترو! و از اساس انتظار یک ساعته ما (که در اینجا یعنی حریر و این بنده نگارنده) کاملاً بی‌مورد بوده است. به اتفاق حریر به سمت شبستان حرکت کردیم و وقتی نزدیک غرفه سوره مهر رسیدیم جوانی برازنده را دیدیدم که با چشمانش به دنبال افرادی گم‌شده می‌گشت. کاملاً قابل حدس بود که وی کسی جز دکترسین خودمان نباشد. پس به سمتش رفتیم و در آغوشش گرفتم و سلام و علیکی ردوبدل کردیم. بانوچه نیز لحظاتی بعد به جمع‌مان افزوده شد. راستش هرچه لحظات فراغ سخت و تلخ بود این لحظات که اسمش را همان لحظات وصال می‌گذاریم بسیار شیرین و دلچسب بود. آشنایی رودررو با دوستانی که مدت‌هاست تنها از پشت صفرویک‌های مجازی می‌شناسمشان لحظات خوبی بود. بگذارید همین‌جا اعتراف کنم. در دو پستی که احتمالاً خوانده‌اید (و اگر نخوانده‌اید خب بروید بخوانید) سخن از فردی است که برای نوشتن یادگاری برروی جایزه‌های مسابقۀ رادیو از خود کتاب فوق کمک گرفته! خب احتمالاً قابل حدس بوده که فرد مذکور شخصی جز من نبوده نباشد. راستش هنوز هم فکر می‌کنم عاقلانه‌ترین کار ممکن همین بود. تازه اینکه غرلیات بود. من برای یادگاری نوشتن در کتاب سلوچ هم از همین شیوه استفاده کردم! فقط کتاب دوم چون بوستان شیخ سعدی بود و نمی‌شد با آن فال زد، به ناچار از حافظ برای نوشتن یادگاری کمک گرفتم! پس از مراسم امضای کتاب بود که یک‌به‌یک به تعداد دوستان بلاگر اضافه شد. ابوالفضل، نیوشا یعقوبی، مکرر و برادر گرامیش جزء دوستانی بودند که به راحتی ما را پیدا کردند. دراین میان دوستی هم پس از تماس گرفتن‌های پیاپی موفق به یافتن این بنده نگارنده و سایر دوستان شد. دوستی که درلحظه معرفی خودش را آقای بیان معرفی کرد. که احتمالاً شرح احوالاتش را در دو وبلاگ یادشده خوانده‌اید و دیگر مجدد نوشتنش کاری‌ست بیهوده. از دیدار شاهزاده شب و آقای بنفش هم نمی‌شود به سادگی رد شد. زوجی که دیدنشان ازهمان دوران کودکی آرزویم بود. و خوشحال شدم از دیدارشان. امیدوارم خوشبختی لحظه‌ای از آنها دور نشود. آقای توت‌فرنگی و مجید و مرتضی(که من وبلاگ‌هایشان را ندارم) هم بعد از آن به جمع‌ ما اضافه شدند. 

ساعت نه تا ده یا ده و نیم

همراه پسردائی بودیم. قبل از حرکت به سمت مصلا بانوچه را در ترمینال تنها گذاشته بودیم و آمده بودیم. نامبرده(بانوچه را می‌گویم) به خاطر طی مسافتی طولانی، خسته و احتمالاً کوفته بود و با هدف کمی استراحت در نمازخانه ترمینال ما را با خودمان تنها گذاشت. و بعد به جای مترو با اسنپ به نمایشگاه آمد! انتظار برای دیدار اولین آشنای وبلاگ‌نویسِ رادیویی حدوداً بیست دقیقه‌ای طول کشید. دیدار با حریر. باز بگذارید اعتراف کنم که من تفاوتی بین رنگ قرمز و زرشکی نمی‌بینم! و ایضاً وقتی کمی سردم شد به این فکر نکردم که حریر با چه مشخصه‌ای قرار است من را شناسایی کند. پس کاپشن برتن و سر در جَیبِ کتاب فروبرده منتظر حریر ماندم. و خب طبیعتاً حریر در لحظه ورود من را نیافت و من هم حریر را ندیدم. دیدار تقریباً یک ساعته با حریر نیز از همان لحظاتی است که دوست داشتم به آن تافت بپاشم. قبلاً هم گفتم، من آدم چندان اجتماعی‌یی نیستم. به‌ندرت پیش‌ می‌آید با کسی که بار اول می‌بینمش بیشتر از پنج دقیقه مکالمه داشته باشم. تازه همان پنج دقیقه هم اوایلش سلام و احوال‌پرسی است و ادامه‌اش بستگی به طرف مقابل دارد که سمت‌وسوی مکالمه را به چه سمتی ببرد. حریر اما آنقدر ساده و صمیمی بود که گویی ده سالی است که می‌شناسمش. در مدت زمانی که روی چمن‌ها نشسته بودیم و حرف می‌زدیم اصلاً حواسم به ساعت نبود. و راستش وقتی موقع رفتن شد پیش خودم گفتم چقدر حیف! چقدر حیف که اینقدر زود فرصت مکالمه‌مان تمام شد.

ساعت پنج تا نه

و اما هر سفری را شروعی‌ست. و آغاز سفر ما هم پس از نمازصبح و ساعت پنج‌ونیم بود. جایی که با پسردائی گرامی از خانه حرکت کردیم. حرکت کردیم و سوار بر اتوبوس شدیم و به سمت تهران آمدیم. به سمت تهران آمدیم و پس از گذشت تقریباً دوساعت و سی‌دقیقه به مقصد رسیدیم. به مقصد رسیدیم و اینکه چه اتفاقاتی افتاد را هم که خودتان می‌دانید. اگر نمی‌دانید هم ایرادی ندارد. فقط لازم است دوباره پست را این‌بار از انتها به ابتدا بخوانید. (چقدر حرف زدم!)

۱۷ نظر موافقین ۶ مخالفین ۰ ۱۷ ارديبهشت ۹۷ ، ۲۰:۴۸
آقاگل ‌‌

خاله می‌گفت تا امروز فکر می‌کردم بلاگرها فقط با کلمات معنا می‌یابند. فکر می‌کردم نهایتاً قرار هست بنشینید و دورهم به همدیگر خیره شوید و به این فکر کنید که فردا چه پستی بنویسم. ولی خب نامبرده، با اینکه خاله‌ی ماست؛ گاهی اوقات هم اشتباه می‌کند!  ای کاش می‌شد به این آخر هفته تافت پاشید.

آخر هفته دل‌انگیزی بود. هم دیدار با رفقای رادیو و هم ددونک دوستان. دوستانی که نبودید دلتان سوز! و البته جایتان سبز. ای کاش می‌شد به این آخر هفته تافت پاشید.



+شرح عکس: هدیه‌های سلوچ عزیز که از دیروز جای خالیش حس می‌شود. با آن لهجۀ ناب یزدی و آن قطاب و پشمکی که مثل لهجه‌ش شیرین بود. هدیۀ فاطمه که هربار باهم حرف زده‌ایم انبوهی از انرژی و امید به زندگی را به من تزریق کرده است. امیدوارم بازهم فرصت دیدار مجددت را داشته باشم. و دوستی به نام ماهی که یک عدد دستبند زیبا به بنده و البته خالۀ گرامی هدیه داد و من تا همین امروز وبلاگشان را ندیده بودم. و مهم‌تر از همه، دوستانی که اگرچه در قاب عکس جای نمی‌گیرند ولی در قلب و ذهن عکاس برای همیشه خواهند بود. ای کاش می‌شد به این آخر هفته تافت پاشید.

و دیگر رهاوردهای نمایشگاه کتاب و کتابفروشی‌یی در انقلاب که ازاین‌پس کتابفروشی محبوبم خواهد بود. (و البته در پستی جداگانه بیشتر درباره‌اش خواهم نوشت.)

ای کاش می‌شد به این آخر هفته تافت پاشید.

۳۳ نظر موافقین ۱۴ مخالفین ۰ ۱۶ ارديبهشت ۹۷ ، ۱۱:۲۲
آقاگل ‌‌
داستان از آنجایی شروع شد که امروز صبح در همین فضای مجازی در حال گشت‌زنی بودم. دست برقضا به یک آگهی تبلیغاتی با این مضون برخورد کردم. یکی از انتشاراتی‌های مطرح، دنبال غرفه‌دارجهت شرکت در نمایشگاه کتاب تهران بود.
 از اینکه باعث شدم برای چند لحظه فکر کنید قرار است بنده به عنوان یک غرفه‌دار در نمایشگاه کتاب امسال حضور داشته باشم عذرمی‌خواهم.(گرچه از گفتن این کلمه متنفرم.) نه. راستش جمله اول را فقط به این دلیل آوردم که انتهای پست بگویم یکی از فانتزی‌هایم کار کردن در یک کتاب‌فروشی یا یک انتشاراتی است. و فانتزی دیگرم حضور در چنین نمایشگاه‌هایی به عنوان غرفه‌دار. حرف دیگری نیست.
۴۹ نظر موافقین ۲۰ مخالفین ۰ ۲۲ فروردين ۹۷ ، ۰۲:۰۱
آقاگل ‌‌

راستش هیچوقت آدم جذابی نبوده‌ام؛ و احتمالاً جزء اشخاصی هستم که کسی از مکالمه با من لذت نمی‌برد. دلیلش هم شاید همین خجالتی بودنم باشد. همین هم هست که کمتر گفت‌وگویی را خودم آغاز می‌کنم؛ و البته کمتر پیش می‌آید که در برخورد اول گفت‌وگویم با کسی بیشتر از دو دقیقه طول بکشد. راستش از کودکی در یک شهر کوچک و با فرهنگی سنتی بزرگ شده‌ام. تا سن هیجده سالگی و دانشگاه نهایت فعالیت اجتماعیم در یکی دو تئاتر و حضور گاه‌وبیگاه در کتابخانه کوچک شهرم خلاصه می‌شد. حتی در جمع‌های خانوادگی هم مکالماتم بسیار جمع‌وجور بود. البته پس از دانشگاه کمی یخم باز شد. بیشتر وارد بحث‌ها و مکالمات شدم؛ و البته حضورم در فامیل پررنگ‌تر از قبل شد. ولی هنوزهم فکر می‌کنم آدمی نیستم که بشود از مکالمه با او لذت برد. راستش هر چقدر از پشت کلمات و صفحه کلید می‌توانم حرف‌هایم را به خوبی بیان کنم.(اگر واقعاً همین‌گونه باشد!) در انجام این کار در یک مکالمه‌ی رودررو به‌شدت ناتوانم. 

این را امشب متوجه شدم. زمانی که با پسردائیم کنار قفسه کتابخانه ایستاده بودیم؛ و او دست برد و کتابی را برداشت. کتابی را برداشت و با این واکنش من روبرو شد که گفتم: «کتاب خوبیه. اگه نخوندیش بخونش. ارزشش رو داره.» و خب همین یک جمله کافی بود تا او بی‌مقدمه بخواهد بداند کتاب در مورد چیست؟ و نویسنده‌اش چه می‌خواهد؟ و ... . و خب همین کافی بود تا یادم بیاید هنوز هم در مکالمه رودررو ناتوانم. ناتوان در اینکه بتوانم فی‌البداهه چند دقیقه‌ای در مورد موضوعی صحبت کنم. حتی با فردی که 26 سال از عمرم را با او گذرانده‌ام. درنهایت هم گفتم، اول کتاب را بخوان. بعداً داخل تلگرام در موردش حرف می‌زنیم. راستش سال‌هاست که پشت کلمات مخفی شده‌ام. 


۴۹ نظر موافقین ۱۷ مخالفین ۰ ۱۸ فروردين ۹۷ ، ۰۲:۴۹
آقاگل ‌‌

اینقدر که عقده ننوشتن در این چند روز اخیر رو داشتم با خودم عهد کردم امشب تا وقتی خوابم نگرفته بنویسم! پس اگر پست بیش از حد طولانی بود و سر و ته مشخصی نداشت و جای فعل و فاعل و نهاد و گزاره‌ش هم جابه‌جا بود، از خطای این جانب بگذرید! یا اگر دوست داشتید نخوانید، نخوانیدش! اشکالی وارد نیست.

راستش امروز با یک حساب سر انگشتی به عدد هفت، هشت هزار کیلومتر سفر در نیمه دوم اسفند رسیدم. اگرچه این آمار به ظاهر خیلی هم بالا نیست ولی برای منِ بدسفری که از داخل ماشین بودن (و بخصوص داخل اتوبوس بودن) در حد سیر! متنفرم، مورد زجرآوری بود. دروغ چرا، از همین الان که سمیرمم باز به این فکر می‌کنم که باید یکبار دیگر همین مسیرهارو طی کنم. البته که به قول قدیمی‌ها آب که از سر گذشت از بهارش پیداست. ولی خب.

البته ناگفته نماند اینکه گفتم از داخل ماشین بودن در حد سیر متنفرم به معنای متنفر بودن از خود ماهیت سفر نیست. آخردست همه ما مسافریم. من هم مسافرت رو دوست دارم. بخصوص اگر با دوستان باشد. ولی خب سفری که تحمیلی باشد زیاد قابل دوست داشتن نیست. توی چنین سفری نمیشه زیاد به لذت بردن فکر کرد. نمیشه وقتی بیکار بودی بگی: «بابا بیخیال؛ برم توی شهر و یا توی بازار و بی‌خود و بی‌جهت تابی بخورم.» نه نمی‌شد. لااقل از من برنمیاد این کار. اینایی که می‌گم نه اینکه دارم آیه یأس می‌خونما. نه. گفته بودم که قراره این پست پست خوبی باشه. شاد باشه و نمودار لحظه‌های خوب. (و احتمالاً طویله‌طور) پس نوشتن از آه و ناله‌هایی که نه دردی از من دوا می‌کند و نه چیزی به دانش شما اضافه، هیچ ثمری ندارد. پس همین بهتر که بی‌خیالشون شد.

و اما شرح سفر، نمی‌دانم اشاره کردم رفتم کرمان یا نه، ولی الان اشاره می‌کنم که مهم‌ترین بخش سفرم و طولانی‌ترین بخشش مربوط به کرمان بود. البته خب چونکه قرار شد بخش‌هاش زشت و مأیوس کننده‌ش رو فاکتور بگیرم پس دیگر به اینکه چند شب به این شکل داخل نمازخانه خوابگاه خوابیدم و چند شب و روز فقط به خاطر اختلال در سرور یک سایت معطل شدم و در نهایت هم کارم انجام نشد نمی‌کنم. ولی از من پیرمرد به شما نصیحت، دور تحصیلات رو هم خط نکشیدید دور تحصیلات تکمیلی را خط بکشید! یا لااقل اگر نمی‌خواهید خط بکشید و هدفی برای ادامه تحصیل دارید در شهری درس بخوانید که فاصله‌ش تا شهر خودتون کمتر از چهار پنج ساعت باشد. نه مثل من نزدیک 13-15 ساعت در راه باشید. البته که در این عصرخداناباوری سیستم‌های حمل‌ونقل دیگری هم هست که ممکنه مسافت فوق براتون کوتاه‌تر به نظر بیاد ولی در کل من آنچه سخن حق بود با شما گفتم خواستید پند بگیرید نخواستید از این چشم خوانده و از آن گوش بیرونش کنید. به قول قدیمیا نه خانی آمده نه خانی رفته.

عرض می‌کردم که سفر به کرمان هم نکته‌های ویژه و خوب و قابل ذکری داشت. یکی از این نکات خوب و ویژه دیدار با یکی از بلاگران بامحبت کرمانی بود. بهارنارنجی که در این چند روز و چند شب به‌ من ثابت کرد این شهر الحق دیار کریمان بوده و هست. در شهر کوچک ما اینکه پسری در مورد خانمی یا دختری در جمع صحبت کنه و از خوبی‌هاش بگه زیاد جلوه مناسبی نداره. خب این فرهنگ شهر ماست و من نمی‌تونم به تنهایی تغییری در این فرهنگ بدم. ولی می‌تونم و این اختیار رو دارم که پام رو از گلیم این فرهنگ درازتر کنم و با خیالی آسوده و البته با کسب اجازه از خود ایشون شرح دیدارمون و شرح ویژگی‌های ایشون رو بنویسم. دیدار اول با بهار نارنج در عصر اولین روز سفر اتفاق افتاد. اگرچه قبلاً در یکی از سفرهام به کرمان با ایشون دیداری داشته بودم ولی دیدار قبل آنقدر کوتاه و مختصر بود که چیز خاصی برای نوشتنش نبود. اینبار اما فرصت دیدار بیش از چند دقیقه بود. و کوتاه و مختصر تقریباً از همه‌جا گفتیم و شنیدیم. از دنیای وبلاگ‌نویسی، تا دنیای کتاب‌خوانی، تا وضعیت درس و دانشگاه و لذت دیدارهای وبلاگی. از اینکه بهارنارنج پس از اون دیدار اول با من، چند بلاگر دیگه رو هم دیده بود و من اما اون دیدار اولین و آخرین دیدارم با یک وبلاگ‌نویس بوده. اگرچه در این مدت چند نفر از دوستانم رو به وبلاگ‌نویسی سوق دادم. ولی خب این دو ربط چندانی به هم نداشتند. دست آخر هم(شایدهم در وسط بحث! من پیرمرد یادم نمیاد.) ایشون یک جلد کتاب به همراه قهوه کرمان(که ما و احتمالاً شما بهش می‌گیم قُوَتو! و من نفهمیدم چرا کرمانیا بهش میگن قهوه!) به این بنده نگارنده هدیه دادند. یا شاید سوغاتی دادند. به هرترتیب، مهم محبت ایشون به بنده بود. و اعتراف می‌کنم ایشون میزبان خوبی هستند. و در این چند شبانه‌روز کمک کردند که سختی این سفر بر بنده کمتر شود. و کمتر احساس غریبگی داشته باشم.

و اما کتاب، آخ اگه بارون بزنه. دقیقاً نمی‌دونم چه حکمتی هست روزی که پستی با همین عنوان نوشتم آسمون شروع به باریدن کرد و امشب هم که درحال نوشتن این پست طویله‌طور هستم باز بارون درحال باریدنه. با این تفاوت که زیر بارون اول توی کرمان قدم زدم و زیر بارون دوم توی سمیرم. و باز صدای شاملو توی گوشم زمزمه می‌کنه: "پایِ دار، قاتلِ بی‌چاره همون‌جور تو هوا چِش می‌دوزه ـ «چی می‌جوره تو هوا؟ رفته تو فکرِ خدا؟...» ــ «نه برادر! تو نخ ِ ابره که بارون بزنه شالی از خشکی درآد، پوکِ نشادون بزنه...» آخ اگه بارون بزنه! آخ! اگه بارون بزنه!" روز اول وقتی مطمئن شدم چاره‌ای جز موندن در خوابگاه ندارم، قبل از اینکه برم به خوابگاه تصمیم گرفتم چند ساعتی رو توی کتابخونه دانشگاه سپری کنم. کتابی که بهارنارنج هدیه داده بود رو باز کردم و شروع کردم به خوندن. شروع کردم به خوندن و فقط زمانی به ساعت نگاه کردم که سه چهار ساعتی از اومدنم به کتابخونه گذشته بود و رهش تقریباً رو به اتمام بود. همینجا گله‌ام از امیرخانی رو بیان می‌کنم! برادر من، جدا از هر نقدی که به کتابت وارد بدونم چرا وقتش اینقدر کم بود؟ آخه مؤمن چی می‌شد یه صدتا صفحه بیشتر می‌نوشتی؟ منِ کندخوان کل کتابت رو توی پنج-شش ساعت خوندم آخه. این چه وضعیه؟ و اما بعد. نمی‌خوام نقدی به کتاب امیرخانی بنویسم. نمی‌خوامم داستان کتاب رو بهتون لو بدم. فقط وقتی کتاب تموم شد توی همون کتابخونه چند دقیقه‌ای به جلد کتاب خیره شدم. طرح جلد کتاب به نظرم یکی از نقطه‌های خیلی مثبت اون بود. نکته‌های زیادی داشت. و کاملاً مرتبط با خود کتاب بود. درونمایه کتاب رو هم قصد ندارم اشاره‌ای بهش داشته باشم. فقط اینکه چند روزه میرم و میام و با خودم زمزمه می‌کنم: آخ اگه بارون بزنه آخ اگه بارون بزنه...

نمی‌دونم دقیقاً طولانی‌ترین پست این وبلاگ کدوم پست بوده ولی این پست تا همینجا نزدیک 1070 کلمه شده. یعنی در حدود یک صفحه و نیم کاغذ A4 معمولی مثلاً. با این حال همچنان حرف برای گفتن و نوشتن هست. اینقدر می‌نویسم تا لااقل دو کاغذ کامل رو پوشش بدم!

یکی دیگر از نقطه‌های روشن این مسافرت چندروزه خانم مسنی بود که آبدارچی یکی از بخش‌های دانشگاه بود. خانمی که در این چند روزه حق مادربزرگی و مادری بر گردن بنده داشت. روز دوم که کارم پیچیده شده بود و نشسته بودیم داخل اتاق انتظار بخش مربوطه، همین خانم وقتی حال نزار بنده رو دید لیوانی چایی‌ای به من تعارف کرد. و من هم در مرامم نیست که دست رد به چایی بزنم! درواقع از خدا می‌خواستم کاش تعارفکی هم به ما چند نفر بکند. اگرچه اون دو نفر گویا به نشانه ادب و احترام دست رد به سینه مادربزرگ زدند ولی من وقتی صحبت از چایی باشد ارزشی برای این ادب و احترام‌های فرمالیته قائل نیستم! مادربزرگ بخش مربوطه وقتی دید که من با چه عطشی لیوان چاییش را سر کشیدن فکر می‌کنم تا ته خط رو خوند. آخر وقت زمانی که کارم هنوز گیر بود و به اتمام نرسیده بود و در موقعیت کارد بزنی خونش در نمیادطور بودم باز تعارفی زد و اینبار بنده رو به داخل اتاقک آبدارخونه‌ش راهنمایی کرد. مجدد لیوانی چایی جلوی میزم گذاشت و بی آنکه حرفی بزند بیرون رفت. و این شد که در این چندشبانه‌روز لااقل روزی دوبار من به اتاقک مادربزرگ می‌رفتم و یک لیوان چایی خوش رنگ دریافت می‌کردم. راستش این چیزهای کوچک اگرچه شاید برای کمتر کسی دارای اهمیتی باشد اما برای من ارزشش آنقدر بود که همینجا بار دیگه از ایشون کمال تشکر رو داشته باشم. و امیدوار باشم در ادامه زندگی همیشه موفق و سرزنده باشه.

فکر می‌کنم دیگه تقریباً باید به انتهای صفحه دوم رسیده باشم. ولی چون کار از محکم کاری عیب نمی‌کنه پس برای اینکه از این بابت اطمینان حاصل کنم و به قولی که در میانه متن دادم عمل کنم این چند بیت آخر رو به اشتراک می‌گذارم که قطعاً از مرز 1500 کلمه گذر کنم. این هم قطعه‌ای از شعر ابتهاج عزیز که به نوعی شرح حال من هم هست:

نگاه کن

هنوز آن بلند دور،

آن سپیده آن شکوفه زار انفجار نور

کهربای آرزوست،

سپیده‌ای که جان آدمی هماره در هوای اوست،

به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن

سزد اگر هزار بار

بیفتی از نشیب راه و باز

رو نهی بدان فراز


چه فکر می‌کنی؟

جهان چه آبگینه شکسته‌ای‌ست

که سرو  راست هم در او شکسته می‌نمایدت.

چنان نشسته کوه در کمین دره‌های این غروب تنگ

که راه بسته می‌نمایدت.


زمان بی‌کرانه را

تو با شمار گام عمر ما مسنج

به پای او دمی‌ست این درنگ درد و رنج.

به سان رود

که در نشیب دره سر به سنگ می‌زند

رونده باش

امید هیچ معجزه‌ای ز مرده نیست،

زنده باش...

۲۵ نظر موافقین ۸ مخالفین ۰ ۲۶ اسفند ۹۶ ، ۰۱:۵۴
آقاگل ‌‌